Άρθρα

Η υπαρξιακή αγωνία του Αλ. Τσίπρα

Η ηχηρή παραίτηση του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ Σταύρου Κοντονή από όλα τα θεσμικά όργανα του κόμματός του, διαμαρτυρόμενος για το νέο ποινικό κώδικα που είχε προωθήσει η τότε κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα για να ευνοήσει τους υπόδικους, και πλέον καταδικασθέντες Χρυσαυγίτες, εκθέτει για μια ακόμα φορά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την ηγεσία του.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ για μια ακόμα φορά προσπαθεί να διαστρεβλώσει, μάταια, την πραγματικότητα και να ρίξει την μπάλα στην εξέδρα.

Είναι απόλυτα κατανοητή αυτή η απεγνωσμένη προσπάθεια του κ. Τσίπρα. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, όπως λέει και ο λαός μας. Αυτή τη στιγμή ο κύριος Τσίπρας βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Και ενώπιον της ελληνικής κοινωνίας αλλά κυρίως ενώπιον του ίδιου του κόμματός του. Όποιος παρακολουθεί από κοντά τις εργασίες της Βουλής, διαπιστώνει ότι ο ΣυΡιζΑ έχει μετατραπεί σε σκορποχώρι. Ο κάθε βουλευτής του ΣυΡιζΑ έχει σηκώσει το δικό του μπαϊράκι. Και εμμέσως αμφισβητεί την ικανότητα του κύριου Τσίπρα να μπορέσει να ανταποκριθεί στις μεγάλες απαιτήσεις που έχει ένα κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μπορεί η αμφισβήτηση αυτή να μην έχει πάρει τις διαστάσεις ενός έντονου κινήματος. Αλλά γκρίνια υπάρχει. Κι όσο υπάρχει πρόβλημα με τις δημοσκοπήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ, η γκρίνια θα μεγεθύνεται.

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει στο ΣυΡιζΑ είναι ότι το πρόβλημα τους δεν είναι συγκυριακό η εφήμερο. Δεν οφείλεται στην προ έτους ήττα τους στις εκλογές. Όπου το ποσοστό τους ήταν αρκετά συμπαθητικό, κοντά στο 32%, με αποτέλεσμα να θεωρούν ότι είναι θέμα χρόνου η επάνοδος τους στην εξουσία. Όπως αποδεικνύεται μετεκλογικά, το πρόβλημα τους είναι δομικό. Είναι πρόβλημα ταυτότητας. Τι θέλουν και τι μπορούν να κάνουν στον πολιτικό βίο της χώρας. Στα τεσσεράμισι χρόνια που ο ΣυΡιζΑ βρίσκονταν στην εξουσία, οι αριστερές προκαταλήψεις και αριστεροί μύθοι κατέρρευσαν. Και τώρα οι συριζαίοι δείχνουν ανίκανοι να διαχειριστούν την επόμενη μέρα, χωρίς την εξουσία, χωρίς την κυβέρνηση.

Είναι προφανές ότι ειδικά αυτή την περίοδο η επικράτηση του κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησης του στο χώρο του κέντρου είναι αδιαμφισβήτητη. Είναι η πρώτη φορά από τότε που έγινε η μεταπολίτευση, που το κυβερνών κόμμα είναι πιο ψηλά στις δημοσκοπήσεις, ένα χρόνο μετά τις εκλογές. Η διαφορά του από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αντί να μειώνεται, αυξάνει. Και μάλιστα χωρίς να μπορεί το κίνημα αλλαγής το ΚΙΝΑΛ, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, να εκμεταλλευθεί την κατάρρευση του ΣυΡιζΑ. Ενδεχομένως κάποιοι υποστηρίζουν ότι η πλήρη επικράτηση του κύριου Μητσοτάκη στο χώρο του κέντρου, αφήνει κενό στο χώρο της δεξιάς για να το εκμεταλλευθεί πιθανόν ένας χαρισματικός, λαϊκιστής ηγέτης. Αλλά ένας τέτοιος πολιτικός αυτή την στιγμή δεν υπάρχει. Ούτε ο Βελόπουλος ούτε ο Κασιδιάρης, αν βγει από την φυλακή, μπορούν να παίξουν αυτό τον ρόλο. Η πλήρης επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αδιαμφισβήτητη. Μόνος εχθρός του είναι ενδεχομένως ο ίδιος ο κακός του εαυτός. Κανείς άλλος. Αντίθετα, για τον κύριο Τσίπρα αυτό που προέχει είναι να βρει επιτέλους τον καλό του εαυτό. Αν όντως υπάρχει!

Ο λαϊκισμός κι η δημαγωγία του Αλέξη Τσίπρα

Είναι σαφές ότι ο ΣυΡιζΑ αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ταυτότητας τους τελευταίους μήνες που βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Η εσωστρέφεια, η έλλειψη αντιπολιτευτικού λόγου, η αδυναμία παραγωγής έργου σε συνδυασμό με τις συνεχείς αποκαλύψεις για την ύπαρξη παρακρατικών και αντιδημοκρατικών μηχανισμών, που είχε δημιουργήσει την περίοδο των 5 περίπου ετών που βρισκόταν στην εξουσία, έχουν αποδυναμώσει την απήχηση του και την επιρροή του στην κοινωνία και την πολιτική ζωή της χώρας. Αυτό όμως τον οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές, μέσα στον πανικό του για την μείωση της εκλογικής του απήχησης. Μόνον θλίψη μπορούν να προκαλούν οι δηλώσεις του προέδρου του ΣυΡιζΑ Αλέξη Τσίπρα, που από βήματος στη Θεσσαλονίκη επανήλθε σε επιεικώς απαράδεκτες και δημαγωγικές υποσχέσεις για ανεύθυνες παροχές. Η μεμψιμοιρία κι ο λαϊκισμός του κύριου Τσίπρα είναι εθνικώς απαράδεκτοι.

Με τον ίδιο ανεύθυνο και φτηνό τρόπο, ο κύριος Τσίπρας και το κόμμα του επιχειρούν να εκμεταλλευτούν την πολύ ανησυχητική επάνοδο της επιδημίας του κορονοϊού. Πράγματι η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. Τις τελευταίες μέρες η αύξηση των κρουσμάτων είναι τέτοια που υποχρεώνει την κυβέρνηση και τους ειδικούς να παίρνουν περισσότερα μέτρα ασφαλείας και ταυτόχρονα να ζητούν από τους πολίτες πιο επιτακτικά να σέβονται τα μέτρα, κυρίως της αποστασιοποίησης. Είναι πολύ σημαντική η παρέμβαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, που απευθύνθηκε στο φιλότιμο των Ελλήνων. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις τελευταίες μέρες του Σεπτεμβρίου τα κρούσματα σταθεροποιούνται δυστυχώς σε αριθμό άνω των 300, ιδίως στην Αττική.

Δεν ανήκω σε αυτούς που θα υποστηρίξουν ότι έγιναν όλα τέλεια από την κυβέρνηση κατά την διαχείριση της μεγάλης υγιεινομικής κρίσης, που πλήττει ολόκληρη την ανθρωπότητα με σφοδρότητα. Και μικρά λάθη έγιναν και παλινωδίες υπήρξαν. Πως αλλιώς θα μπορούσε να συμβεί σε μια πρωτοφανή κρίση, όμοια της οποίας δεν έχουμε βιώσει ποτέ ξανά στην παγκόσμια ιστορία. Τον περασμένο Μάρτιο, η κυβέρνηση του κύριου Μητσοτάκη κατόρθωσε να διαχειριστεί με επιτυχία την κρίση, γιατί πρόλαβε να εφαρμόσει τον περιορισμό και την καραντίνα που χρειαζόντουσαν για να αποφευχθεί η διάχυση της επιδημίας. Αλλά από τη στιγμή που η καραντίνα σταμάτησε, γιατί δεν μπορούσε να συνεχιστεί για κοινωνικούς οικονομικούς λόγους, ήταν μοιραίο ότι το ενδεχόμενο επανάκαμψης του ιού να επανεμφανιζόταν. Το ίδιο άλλωστε συνέβη στις περισσότερες, αν όχι σε όλες τις χώρες που προσπάθησαν να επανεκκινήσουν τις οικονομίες τους. Μάλιστα στις περισσότερες με πολύ χειρότερο τρόπο από ότι στην Ελλάδα. Χώρες όπως οι ΗΠΑ κι η Βραζιλία βιώνουν πρωτοφανείς καταστάσεις. Εκεί η κρίση έχει ξεφύγει.

Στη χώρα μας, παρά τα προβλήματα που επανήλθαν, η κατάσταση είναι ακόμα υπό σχετικό έλεγχο. Και θα μπορούσε να περιοριστεί το πρόβλημα αν όλοι μας επιδείκνυαν την ανάλογη ατομική ευθύνη, που επιδεικνύουν οι περισσότεροι πολίτες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι μπροστά μας. Κι η κατάσταση μπορεί να γίνει χειρότερη αν δεν προσέξουμε. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι με αστυνομικά και μόνον μέτρα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί η ανευθυνότητα, λίγων αλλά καθοριστικών, όπως φαίνεται, συμπολιτών μας. Είναι σαφές ότι για να επαναλειτουργήσει η οικονομία, με τις δυσκολίες τις τεράστιες που αντιμετωπίζει, χρειάζεται όλοι και όχι μόνο η πλειοψηφία να επιδείξουμε την ανάλογη υπευθυνότητα. Και εγώ όπως οι περισσότεροι σώφρονες πολίτες, ανησυχούμε για την εξέλιξη της νόσου. Ιδίως μετά το τέλος της καλοκαιρίας, που θα περιορίσει την κυκλοφορία μας έξω και θα μας κλείσει σε εσωτερικούς χώρους. Τι θα γίνει τώρα που άνοιξαν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Τι θα γίνει με τις εργασίες μας όπου επιστρέψαμε μετά το Σεπτέμβριο. Τι θα γίνει με τα εστιατόρια, τα θέατρα, τους κινηματογράφους κοκ που θα λειτουργούν πλέον σε κλειστούς χώρους όπου ο συγχρωτισμός θα είναι πιό επικίνδυνος για την διάδοση της νόσου. Εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν. Ούτε καν από τους ειδικούς. Γιατί αυτό που βιώνουμε δεν έχει ξαναγίνει τουλάχιστον στα χρόνια τα δικά μας. Γι’ αυτό και χρειάζεται να είμαστε όλοι πολύ πιο προσεκτικοί. Η πανδημία δεν τελείωσε. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.

Γι’ αυτό είναι πολύ ανεύθυνο και πολιτικά απαράδεκτο εκ μέρους του ΣυΡιζΑ και του αρχηγού του να αποδίδουν ευθύνες στην κυβέρνηση, ωσάν αυτή να ευθύνεται για την επάνοδο της νόσου. Σκεφτείτε μόνο ότι θα συνέβαινε αν η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός είχαν παρασυρθεί από τις φωνές του ΣυΡιζΑ να δοθούν όλα τα χρήματα εμπροσθοβαρώς στην οικονομία. Τώρα καθώς μπήκε το φθινόπωρο δεν θα υπήρχαν τα κρατικά χρήματα εκείνα που χρειάζονται για να στηρίξουν μια οικονομία που σαφώς αντιμετωπίζει τρομερά προβλήματα.

Πηγή: http://marketnews.gr/article/2541565/o-laikismos-ki-h-dhmagwgia-tou-alexi-tsipra